Martin demişken bu adam sahnede resmen kendinden geçiyor. Öyle bir canlı performans sergiliyor ki davulu ile, onu hayranlıkla izliyorsunuz. Hazır grubun üyelerine geçmişken onlardan da bahsetmemiz gerekiyor. Gitar Marcus Forsgren, bas Even Ormestad, vibrafon ve gitar Andreas Mjøs, saksafon, klarinet ve gitar Lars Horntveth, klavye Øystein Moen, trombon ve perküsyon Erik Johannessen, tuba ve glockenspiel ise Peder Simonsen. Bu kadar geniş bir müzik aletleri yelpazesi ile yapılan bir müzikten bahsediyor olmam Jaga Jazzist’in nasıl bir grup olduğuna dair size birkaç fikir vermiştir, diye düşünüyorum. O gece sahnede Jaga’yı izlerken resmen tek keklimeyle hipnotize oldum. Bunların yaptığı müziğin ana hissiyatı ben de bu şekilde oluştu. Evet resmen müziklerini icra ettiklerinde büyüleniyorlar ve o büyüyü bize olduğu gibi aktarıyorlar. O kadar sevmişleri ki yaptıkları işi her birinin gözlerinde bunun parıltısını rahat bir şekilde görebiliyor ve algılayabiliyorsunuz. Jaga Jazzist gerçekten tatmini yüksek bir setlist hazırlamıştı. Hiçbir isteği de kırmadılar. Oslo Skyline şarkısını Martin İstanbul Skyline olarak değiştirdi ve grup öyle bir canlı performans sergiledi ki yıllardır onları beklediğimize deydi. Benim göz bebeği şarkılarımdan biri de Animal Chin’di. Ve bu şarkıyı son şarkı olarak seçmeleri geceyi kusursuz bitirdi.

Jaga zihnimizinde bulunan o yerini yapmış oldukları bu harika canlı performansları ile aklımızdan hiç çıkartmamamız gerektiğini söylediler. Soğuk bir İstanbul gecesi karşımıza çıkan bu Norveçli progresive caz topluluğu bize olduça sıcak ve bir o kadar da güzel bir gece yaşattı.

Not: İleride konsere dair birkaç fotoğraf eklenebilir.

Ama dün konsere gittiğimde ve salonu tıklım tıklım gördüğümde içimde yaşamış olduğum heyecan bir kat daha arttı. Heyecanın Pat’i karşımda gördüğümde tavan yapmış ve yıllar önce özlemini duyduğum konserdeki yerimi almış ve artık sadece tek isteğim kalmıştı, o da yapmış olduğu o harika müziği dinlemekti. Yalnız sahnede unutulmaması gereken başka kişiler var. Bunlardan biri Kontrbas üstadı Larry Grenadier. Larry kariyeri boyunca o kadar iyi müzisyenlerin grubunda yer aldı ki bunlardan biri Türkiye’ye de gelmiş yetenekli piyanist BradMehldau. Başka önemli bir isim ise saksafon ile harikalar yaratan Joshua Redman. Kendisi bir röportajında Pat’e hayran olduğunu ve Pat’in yapmış olduğu o klasik harika albümleri “Bright Size Life”, “80/81”, “Song X” ve “Rejoicing” ile büyüdüğünü ifade ediyor. Gerçekten grubun içerisinde ilk gördüğünüz şey “dostluk” ve bu dostluk ile beraber yapmış oldukları o müzik… Ve şimdi inanılmaz bir insana geçiyoruz. O kadar canlı davul performansları gördüm ama bu kadar beni etkisi altına alan bir insan şimdiye kadar olmamıştı. Evet, bahsettiğimiz o muhteşem davulcu Bill Stewart… Biliyorum ismini söylemek onu anlatmak için yapılabilecek en iyi şeydir. Ama yine de bu harika insandan bahsetmek istiyorum. Bill’in kariyerinde Pat’in dışında çok önemli insanlar var. Mesela usta saksafoncular Lee Konitz ve Michael Brecker gitarist John Scofield bunların en önemlilerinden. İşte durum bu kadar iyi olunca sadece harika bir konser yaşamanız da kaçınılmaz oluyor.

Konser o kadar iyi başladı ki ilk önce sahneye Pat ile Lee çıktı. İkisi birlikte harika şarkılara imza attılar.  Mesela bunlardan birisi Lee’nin de kendisi için önemli bir yere sahip olan o harika eser Bright Size Life… Lee için ne kadar da onur verici bir şey, onu dinleyerek büyüdüğü Pat ile aynı sahnede beraber çalmaları mutlaka onun için onur verici bir şeydir. Ve bunu düşündüğüm zaman almış olduğumuz haz bir kez daha arttı. Pat ile Lee bir klasik olan Change of Heart’ı da unutmadılar. İnsan onları orada o şekilde izlerken gözlerini bir an olsun bile kırpamıyor. Mutluluğun müzik ile resmi çizilirken, siz de o resme bakmaya doyamıyorsunuz.

Pat Metheny Triosunu oluşturacak kişi olan Bill’de artık sahnedeki yerini almıştı. Bu üçlü bize o an yaşamamız gereken neyse onu verdiler. Üçü beraber çaldıkları ilk şarkı ise “Soul Cowbow’du.” Cazı neden sevdiğim bu harika insanları karşımda görünce aklımda tekrar belirdi. İşte dedim bu doğaçlama olduğu müddetçe cazdan vazgeçmem mümkün değil…

Konser o kadar kesintisiz bir solukla ilerliyordu ki koltuğumuza adeta yapışmış, bize yaptıkları o hipnoz ile başka bir evrenin insanları olmuştuk. O kadar güzel şarkılar çalıyorlardı ki mesela “James”, “Always and Forever”, “When We Were Free”, “Find Me in Your Dreams” aklımda ilk kalanlar olmuş.

Biz o gün inanılmaz bir olaya da şahitlik yaptık. Ne mi? Pat’in hayaletleri… Pat ile ilgili bir şey söylemek istiyorum. “Bu adam müziğin Albert Einstein’ı…”  İnanılmaz bir şey yapmış o kadar seviyor ki müzik aletlerini artık ona bunlar yetmiyor ve kendi insansız orkestrasını kuruyor. Gerçekten harika bir iş çıkarmış. Ben konsere gitmeden Youtube’da bu projeyi izlemiştim. Salonda izlemeyenler haliyle bu olaya çok şaşırdılar. Bende şaşırdım böyle bir düzenek ile dünya turuna çıkmış olması beni hayretler içine düşürdü. O yüzden merak edeler için bu projeyi mutlaka izlesinler. Pat tek başına bir insansız orkestra yönetmezmiş gibi ayrıca bir de onlara eşlik ediyor. Evet, yok artık diyorsunuz ama konuştuğumuz kişi “Picasso” isminde bir gitara sahip olunca az çok bu durumu anlıyorsunuz. O sihirli gitar Picasso’dan biraz bahsetmek gerekiyor. Pat’in parmaklarına ait olan bir müzik aleti nasıl bu kadar farklı ve güzel olabilir. Hele onu çalmaya başlayınca her şey insanın gözüne ne kadar da farklı geliyor.

Konserde ne yazık ki fotoğraf çekilmedi, çünkü fotoğrafçı izni yoktu. Ne Jazz dergisi ne de CRR konsere ait herhangi bir fotoğraf çekmedi. Açıkçası bende böyle bir durumda fotoğraf çekmeye yeltenmedim. Zaten yeltenemezdim, Pat’in ve grubunun bize sunmuş olduğu o etki ile…

Her şeyi ile CRR’e gelenler harika ve kesinlikle unutmayacakları bir gece yaşadılar. Resmen büyülenip salondan ayrıldılar. Konser bittiğinde herkesin yüzlerindeki o şaşkınlık ifadesini hala görür gibiyim. Pat, Bill, Lee ve Pat’in hayaletleri 2 saat boyunca bizi başka bir evrenin bambaşka insanları olarak addettiler. Ve müzik ile mutluluğun kapılarını sonuna kadar araladılar…

Ane Brun bize gerçekten güzel, unutulmaması gereken bir Cuma gecesi  yaşattı. O geceye geçmeden önce Eylül ayında çıkarmış olduğu “It All Starts With One” albümünden biraz bahsetmek gerekiyor. Ane’nin bu son albümü kendisinin kariyeri açısından da çok şey ifade ediyor. Ben bu albümde ciddi bir başarıya ulaştığını düşünüyorum. Bu başarıyı Ekim ayında gitmiş olduğum İsviçre seyahatinde bizzat şahit oldum. İsviçre’ye gittiğimde ilk yaptığım işlerden birisi de Ane Brun’nün yeni albümünü satın almak olmuştu. Albümü satın almadan hatta piyasaya sürülmeden dinlemiş ve ilk fırsatta bu albüme kesinlikle sahip olmayı istemiştim. Hatta birkaç kaide değer dostlarıma da bu albümü hediye ettim. Bu dostlarımdan bazıları ile konser için bayağı önceden bir organizasyon yapmıştık ama ne yazık ki kendileri talihsiz nedenlerden ve önemli programlarından dolayı gelemediler. Albümü satın aldığım sırada müzik marketteki satıcı son zamanlarda bu kadar ciddi satılan bir albüm olmadığını söylemişti. Keza İsviçre’den Almanya’ya geçtiğimde de durum orada da aynıydı. İşte Ane Brun bu kadar değerli bir albümün konseri için İstanbul’a gelmişti. Ane ciddi bir şekilde sosyal medyaya önem veren bir insan. Mesela Facebook fan page sayfasından Stockholm konserinin canlı yayını yayınlamış bir siteyi duyuracak kadar da mütevazi. Stockholm konserini internet üzerinden canlı dinlemiş olmam sebebiyle az çok İstanbul’da nasıl bir konser vereceğini tahmin etmiştim. Ve kendisi bize tahmin ettiğim gibi bir konser yaşattı.

Konser ile ilgili ilk söylemek istediğim şey ise; şimdiye kadar bir çok albüm konserlerinde bulundum, bu kadar başarılı, özverili, profesyonel ve birçok detayı içinde barındıran bir albüm konserine daha önce tanık olmadım. Tabi bu albüm konserini veren kişi Ane Brun olunca onu bunca yıl neden takip ettiğimin sorusunun da cevabını kendisi İstanbul’da bana sunmuş oldu. Evet her şey ile gerçekten harika bir geceydi. Norveç’in o sıcak güler yüzlü naif kadını Ane Brun nihayet karşımızdaydı. O kadar pozitif bir insan ki, bu enerjiyi sahnedeyken size birebir aktarıyor. Bence bu onun yapmış olduğu işe ne kadar saygı ve sevgi beslediğinin apaçık göstergesinden başka bir şey olamaz. Bu arada Ane’nin arkasındaki yani sahnedeki müzisyen ekibini de göz ardı edemeyiz. Gerçekten albümü dinlerken aldığınız o bütün sesleri, yapmış oldukları o harika canlı performansları ile bize birebir hissettirdiler. Bu isimler davul Ola Hultgren, perkisyon Per Eklund, piyano Martin Hederos, elektrik bas ve çello Linnea Olsson klavye ve flüt ise Jennie Abrahamson. İşte böyle harika bir ekip ve Ane Brun ile konsere albümün ilk şarkısı olan These Days ile başladık. Artık Ane Brun etkisi altına girmiş birkaç saatliğine bulunduğumuz o konumdan çıkmış, onun bize yaşatmak istediği o hayal dünyasının içinde yerlerimizi almıştık.O kadar karışık duygular içinde yer alıyorduk ki bunlar kimi zaman neşe, hüzün, melankolilik ya da dans etmek isteyi olabiliyordu. Albümde söylemesini istediğim neredeyse tüm şarkıları söylüyordu. (bir şarkı hariç Lifeline) Albümden söyledikleri şarkıların arasında One, Undertow (ki bu performansını hayranlıkla ve kendimden geçmiş bir şekilde izledim) The Light From One, Oh Love,What’s Happening With You and Him, Worship, Do You Remember ve Words vardı. Bunun yanı sıra diğer albümlerinden de şarkılara yer vermişti. To Let Myself Go, T, Humming One of Your Songs, This Voice, Balloon Ranger ve Dirty Windshield.             

Lakin konsere ilişkin söylemeden geçemeyeceğim bir noktada gelenlerin belli bir bölümü (bayağı bir bölümü) Ane Brun’ü “Big In Japan” şarkısından ibaret sanıyor. Big In Japan cover’ı için adeta yırtınan seyirci Lifeline şarkısı için çaba gösterseydi, Ane Brun’e ciddi bir saygı duymuş “evet biz senin çıkarmış olduğun o son albümü keyifle dinledik ve şimdi de canlı dinlemek için buradayız” mesajını vermiş olurdu. “İyi bir Cover Song yapmak şarkıcı açısından oldukça iyidir, lakin kötü yanı ise her konserde karşına çıkan, lütfen o şarkıyı söyle diyen insanlar.” (Ane Brun bar cover grubunda söyleyen bir vocal değil.) Ama yine Ane o nazikliği ile o seyircileri kıramadı. Bis’ten sonra son şarkısı olarak Big In Japan şarkısını söyledi.

Bize harika bir Cuma gecesi yaşatan Norveç’in o sıcak güler yüzlü naif kadını, Ane Brun ve ekibi yaklaşık 2 saat sahnede kaldılar. Biz ise o 2 saatlik zaman dilimin esiri olmuş, hiçbir şeye aldırış etmeden huzuru bulmuş ve bu rüyanın tekrar olabilmesi umudu ile uykumuza dalmıştık…

Not: Fotoğraflar Sibel Doğru‘ya aittir.

Benim 18. İstanbul Caz Festivali programı açıklandığında ilk gözüme çarpan isim Angelique Kidjo oldu. Neden mi?  Yaklaşık 4 yıl önce tanıdım, Angelique Kidjo’yu üstelik Tanzanyalı bir arkadaşımdan. Şarkı araştırmayı ve farklı kültürlerde olan şarkıları keşfetmeyi çok severim. Sizin oralarda önerebileceğin ya da çok severek dinlediğin bir şarkı ya da şarkıcı var mı dedim? Bana bir şarkı dinletti, şarkının ismi Malaika’ydı. Svahili dilinde melek demekmiş. Hani ilk dinlediğinizde bir şarkıya âşık olursunuz ya işte ben de o an bu şarkıya âşık oldum. Hemen arkadaşıma bu şarkıyı kim söylüyor dedim. O ise Angelique Kidjo dedi. İşte o zamandan beri dinlerim bu harika sesi. Ve iyi ki tanımışım diyorum, yoksa dün yaşanılan o harika geceyi yaşamamış birisi olacaktım. Tabi burada Angelique dışında iki harika ses var. Bunlardan birisi In the Moment – Live In Concert, The Calling: Celebrating Sarah Vaughan ve A little Moonlight albümleri ile üst üste 3 kere Grammy ödülünü almayı başaran tek kadın caz vokalisti olan Dianne Reeves… Bu kadın da neyi görüyoruz? Biliyor musunuz? Cazın özü kalbi her şeyi olan doğaçlamayı ve bu kadının gerçekten harika bir doğaçlama tekniği var. Dün gece bize bunu oldukça net bir şekilde gösterdi. Son bayan vokalimiz ise 2003’teki ilk albümünden bu yana büyük ilgi toplayan Lizz Wright… İşte bu harika 3 kadın dün gece bize harika insanların harika şarkılarını seslendirdiler. Bu arada bu harika 3 kadının arkasındaki o yıldızlar geçidini unutmak olmaz. Kim mi bunlar? Piyanoda Geri Allen, davullarda projenin müzik direktörü Terri Lyne Carrington, basta James Genus ve gitarda Romero Lubambo… İşte bu ekip bizi yeri geldi oturduğumuz koltuklara yapıştırdı, yeri geldi ayağa kaldırıp dans ettirdi. Aslında bu harika 3 kadının arkadaki ekibe ihtiyaç duymayıp sadece bizim alkış tempolarımızla söylemiş olduklarını da gördük. Hiçbir müzisyen kullandığı aleti çalmıyor, seyirci bir müzisyen gibi bu 3 kadına müzisyen oluyordu. İşte o zaman neden cazı sevdiğimi bir kez daha anladım. Özellikle bir doğaçlama ustası olan Dianne ise bize harika bir müzik ziyafeti sunuyordu. Birçok ünlü kişinin şarkılarının söylediği gecede Angeligue Kidjo’nun bir Tracy Chapman klasiği olan Talking About a Revolution Cover’ı ise harikaydı. Gecenin sürprizi ise Angelique yaptı. Hadi kalkın dans ediyoruz dedi ve seyircilerin arasına girip hep bir ağızdan seyircinin Che Mama Che Mama Africa diye söylemesini ve dans etmesini istedi. Resmen bütün Açıkhava ayağa kalkmış Angelique Kidjo ile dans ediyordu. Konser bittikten sonra Açıkhava’nın dakikalarca alkışlarını kırmayıp 2 şarkı daha söylemeleri ise bizim yaşadığımız o mutluluğu daha da üst seviye çıkarmıştı. Gerçekten dün gece bu kadınlar bize “doğruyu söylediler…”

Not: Fotoğrafların  devamı için: http://www.flickr.com/photos/79515318@N00/